Kostka brukowa – 10 pomysłów na funkcjonalną aranżację ogrodu i podjazdu

Kostka brukowa może być nie tylko trwałą nawierzchnią, ale też ważnym elementem, który nadaje charakter ogrodowi i podjazdowi. Dzięki różnorodnym kształtom, kolorom i sposobom układania łatwo dopasować ją do stylu domu oraz potrzeb domowników. Sprawdź 10 pomysłów na funkcjonalną aranżację, które pomogą estetycznie zaplanować ścieżki, taras, strefę wypoczynku i przestrzeń przed garażem.

Nawierzchnia może odmienić ogród równie wyraźnie jak nasadzenia czy oświetlenie. Wybierając kostkę brukową, zyskujesz estetyczne i wygodne rozwiązanie odporne na zmienną pogodę. Sprawdzi się na podjeździe, ścieżce, tarasie oraz wokół altany czy grilla. Różnorodność kolorów, kształtów i rozmiarów pozwala układać zarówno proste prostokątne wzory, jak i łuki czy geometryczne kompozycje.

W artykule znajdziesz 10 pomysłów na aranżację ogrodu i podjazdu — od niewielkich działek po przestrzenie liczące kilkaset metrów kwadratowych. Dowiesz się, jak zaplanować wygodną ścieżkę i miejsce dla 1–2 samochodów, połączyć nawierzchnię z zielenią oraz ułatwić odpływ wody. Dzięki tym rozwiązaniom uporządkujesz otoczenie domu i nadasz mu spójny charakter.

Porównanie pomysłów na aranżację podjazdu i ogrodu

Propozycja	Najważniejsze cechy i rozwiązania	Praktyczne wskazówki
Podjazd — wyraźny pas prowadzący do wejścia	Wyróżnione dojście oddziela ruch pieszych od samochodów. Pas można podkreślić innym kolorem, kierunkiem ułożenia lub większymi płytami.	Na podjazd zwykle stosuje się kostkę o grubości 6–8 cm. Należy zaplanować stabilną podbudowę, obrzeża, odwodnienie i spadek od budynku wynoszący zazwyczaj 1–3%.
Podjazd, kontrastowa opaska na obrzeżu	Ciemniejszy lub jaśniejszy pas wyznacza granice podjazdu i porządkuje jego wygląd. Przykładowo szarą kostkę można obramować 20-centymetrowym pasem ciemniejszego bruku.	Warto dopasować kolor opaski do ścieżki, tarasu lub cokołu domu oraz ograniczyć paletę do dwóch–trzech kolorów. Nawierzchnię należy ułożyć ze spadkiem.
Ścieżka ogrodowa o delikatnym łuku	Płynna krzywizna prowadzi między domem, rabatami i tarasem. Do formowania łuków pasują niskie palisady i obrzeża.	Pod ścieżkę usuwa się co najmniej 25 cm gruntu, a konstrukcję formuje ze spadkiem 1–2%. Piesza nawierzchnia powinna być stabilna i ograniczać ryzyko poślizgu.
Prosta, geometryczna alejka do nowoczesnego domu	Prosta trasa bez zbędnych zakrętów pasuje do nowoczesnej architektury. Można wykorzystać duże płyty lub układy z kwadratów i prostokątów.	Paletę warto ograniczyć do 1–2 kolorów i zachować równe fugi. Grubość elementów należy dobrać do użytkowania: ruchu pieszego lub okazjonalnego ruchu samochodów.
Taras z dużych płyt i spokojnym rysunkiem	Duże płyty ograniczają liczbę fug i tworzą uporządkowaną powierzchnię. Propozycje obejmują gres, granit płomieniowany oraz betonową płytę MEDIO Steel.	Układ należy rozplanować z uwzględnieniem mebli, drzwi i stopni. Duże płyty wymagają równego podłoża, a do obliczeń warto dodać zapas na docinki.
Okrągły placyk wypoczynkowy	Placyk z drobnej kostki, ułożonej w koncentryczne okręgi, tworzy kameralne miejsce odpoczynku. Może pomieścić krzesła i stolik, a w większym wariancie także stół, hamak lub ognisko.	Średnicę należy dobrać do planowanego wyposażenia. Trwałość zapewniają równa podbudowa i obrzeże, a rośliny oraz oświetlenie pomagają wkomponować placyk w ogród.
Nawierzchnia łącząca podjazd z miejscem postojowym	Podjazd i stanowisko postojowe tworzą wspólną strefę, uwzględniającą wjazd, parkowanie, wysiadanie i dojście do domu. Różne formaty lub kolory mogą rozdzielać jej funkcje.	Układ trzeba dopasować do toru manewrowania i położenia garażu oraz bramy. Można połączyć nawierzchnię litą z kostką ażurową, zależnie od potrzeb i obciążenia.
Przepuszczalna nawierzchnia lub strefa ażurowa	Otwory, szerokie spoiny lub szczeliny umożliwiają przenikanie deszczówki do gruntu. Ażurowe pola można wypełnić trawą lub kruszywem.	Nawierzchnia wymaga nośnej, przepuszczalnej podbudowy i zabezpieczenia krawędzi. Należy sprawdzić parametry produktu oraz wymagania dotyczące powierzchni biologicznie czynnej.
Ścieżka przy rabacie, oddzielona obrzeżem	Obrzeże zapobiega mieszaniu się nawierzchni z ziemią i rozsypywaniu ściółki. Do prostych odcinków nadają się elementy betonowe, a do łuków — obrzeża elastyczne.	Pas z kostki przy trawniku koszonym robotem powinien mieć co najmniej 10–12 cm, a czasem więcej. Przy ścieżce żwirowej warto zastosować zagęszczone podłoże i agrowłókninę.
Podjazd — oświetlenie krawędzi lub punkty świetlne	Niskie słupki, latarnie, punkty najazdowe lub liniowa listwa LED pomagają wyznaczyć trasę i doświetlić wjazd, garaż oraz zakręty.	Rozmieszczenie opraw należy dopasować do ich mocy, szerokości podjazdu i przeszkód. Instalację oraz przepusty warto zaplanować przed układaniem kostki, a podłączenie zlecić uprawnionemu elektrykowi.

Podjazd — wyraźny pas prowadzący do wejścia

Wyznaczam wyraźny pas od bramy lub furtki do wejścia, aby goście łatwo trafiali do drzwi, a piesi nie mieszali się z samochodami. Najpierw planuję trasę, garaż, drzwi, schody i rabaty, a następnie dobieram nawierzchnię do obciążeń, skręcania kół i odśnieżania. Przy wejściu liczą się również wygoda i wygląd, dlatego na podjeździe układam kostkę spokojnie, a trasę wyróżniam drugim kolorem, innym kierunkiem ułożenia lub większymi płytami. Zazwyczaj łączę jeden kolor bazowy z jednym akcentem: ciemniejszy pas podkreśli dojście, lecz zbyt szeroki kontrast może optycznie zwęzić wąską ścieżkę.

Prowadzę pas aż do drzwi, a przy furtce i bramie oddzielam dojście od wjazdu. Gdy wejścia leżą blisko siebie, stosuję różne nawierzchnie lub niewielką, nawet 2–3-metrową strefę zieleni. Na podjazd wybieram zwykle kostkę grubości 6–8 cm, przeznaczoną do planowanego ruchu; o jej trwałości decydują także stabilna podbudowa, obrzeża i prawidłowe odwodnienie. Przy elewacji projektuję spadek od budynku, zazwyczaj 1–3%, dostosowany do działki, aby woda nie zalegała przy ścianie. Dbam też o równą, bezpieczną nawierzchnię zimą, a po zmroku oświetlam ją dyskretnymi słupkami lub oprawami wpuszczonymi w podłoże. Przed zamówieniem sprawdzam próbki w świetle dziennym, osobno obliczam powierzchnię pasa i tła oraz uwzględniam zapas na docinki, szczególnie przy łukach i schodach.

Podjazd, kontrastowa opaska na obrzeżu

Kontrastowa opaska porządkuje wygląd podjazdu i wyraźnie wyznacza jego granice. Ułożyłem nawierzchnię z szarej kostki brukowej o grubości 8 cm, a wzdłuż krawędzi dodałem 20-centymetrowy pas z ciemniejszej kostki. Dzięki temu łatwiej ocenić szerokość podjazdu, a obrzeże pasuje zarówno do nowoczesnej, jak i klasycznej elewacji. Dla mocniejszego kontrastu można połączyć jasną nawierzchnię z grafitowym pasem lub rozjaśnić ciemny bruk opaską w piaskowym odcieniu.

Przy planowaniu kontrastowej opaski warto zwrócić uwagę na kilka elementów:

• dopasowanie koloru pasów do ścieżki, tarasu lub cokołu domu;
• zachowanie proporcji — przy podjeździe szerokim na około 3 m pasy o szerokości 20 cm pozostają widoczne, ale nie dominują;
• ułożenie kostki ze spadkiem, aby woda swobodnie odpływała;
• ograniczenie palety do dwóch, najwyżej trzech kolorów dla zachowania czytelnego wzoru.

Opaskę poprowadziłem po obu stronach podjazdu i zakończyłem przy wejściu, tworząc spójną ramę. Przy nawierzchni szerokiej na około 3 m pasy o szerokości 20 cm pozostają widoczne, ale nie dominują. Warto dopasować ich kolor do ścieżki, tarasu lub cokołu domu, a kostkę ułożyć ze spadkiem, by woda swobodnie odpływała. Ograniczenie palety do dwóch, najwyżej trzech kolorów pomaga zachować czytelny wzór.

Ścieżka ogrodowa o delikatnym łuku

Delikatny łuk prowadzi ścieżkę między domem, rabatami i tarasem, nadając jej swobodniejszy wygląd niż prosty chodnik. Jej przebieg wyznaczam palikami i sznurkiem, dbając o płynną krzywiznę. Przy łukach stosuję niskie palisady lub obrzeża ustawione wzdłuż prowadnicy. Jeśli nawierzchnia ma utrzymać kostkę albo kruszywo, osadzam je na zagęszczonej podbudowie i w ławie z betonu około C12/15, zapewniając boczny opór. Do naturalnego ogrodu dobieram matowe, drobnoziarniste obrzeża w stonowanych odcieniach szarości, piasku lub brązu. Zwykle wystarczą jeden rodzaj obrzeża i jedna palisada, dzięki czemu uwagę przyciągają rośliny.

Pod ścieżkę usuwam co najmniej 25 cm gruntu, a na gliniastym podłożu korytuję głębiej. Stabilność zapewnia około 30 cm kruszywa: na dole układam ziarno 30–60 mm, wyżej materiał 0–30 mm, a na wierzchu 3–5 cm podsypki cementowo-piaskowej w proporcji 1:4. Całą konstrukcję formuję ze spadkiem 1–2%, aby woda nie zalegała na nawierzchni. Dla pieszej ścieżki wybieram betonową kostkę o grubości co najmniej 6 cm, najlepiej o porowatej powierzchni, która ogranicza ryzyko poślizgu. Jeśli zależy mi na lepszym odpływie deszczówki i większej powierzchni biologicznie czynnej, stosuję kostkę lub płyty przepuszczające wodę, na przykład PROEKO albo WATERFLOW™. Na koniec wypełniam fugi drobnym piaskiem i zachowuję 10–20% kostki na naprawy.

Prosta, geometryczna alejka do nowoczesnego domu

Przy nowoczesnym domu wybieram prostą alejkę od furtki do wejścia, bez zbędnych zakrętów i dekoracji. Prowadzę ją równolegle do budynku lub pod kątem prostym do elewacji. Szerokość dopasowuję do miejsca: jeden pas płyt 90 × 90 cm tworzy wygodne przejście, a dwa — reprezentacyjny trakt o szerokości 180 cm. Drobniejszy wzór uzyskam, łącząc kwadraty 10 × 10 i 20 × 20 cm z prostokątami 10 × 20 i 20 × 30 cm. Szarości, grafit, biel i beż pasują do jasnej elewacji, dużych przeszkleń i zieleni; ciemniejszy pas przy krawędzi dodatkowo podkreśli kształt ścieżki. Przed wyborem wzoru określam przeznaczenie nawierzchni: do ruchu pieszego zwykle wystarczą elementy cieńsze niż 6 cm, natomiast kostka o grubości 6–8 cm sprawdzi się także przy okazjonalnym ruchu samochodu.

Aby połączyć alejkę z tarasem, podjazdem i obrzeżami, ograniczam paletę do 1–2 kolorów i zachowuję równe fugi. Płyta o wymiarach 90 × 90 cm zajmuje 0,81 m², dlatego na taras o powierzchni 25 m² potrzeba około 31 sztuk. Na ścieżce taki format daje spokojny efekt i ogranicza liczbę spoin do czyszczenia. Mniejsze elementy mogę ułożyć w naprzemienne prostokąty, pasy lub delikatną szachownicę, ale unikam łączenia wielu wzorów. Minimalistyczne obrzeże porządkuje krawędzie, a pod nim można ukryć taśmę LED, która po zmroku poprawia widoczność. O trwałości nawierzchni decydują przede wszystkim stabilna, równa podbudowa, spadki odprowadzające deszczówkę oraz materiał mrozoodporny i mało nasiąkliwy.

Taras z dużych płyt i spokojnym rysunkiem

Na tarasie wybieram duże płyty o geometrycznym wzorze, bo ograniczają liczbę fug i porządkują przestrzeń. Przed zakupem rozrysowuję układ ze stołem, leżakami, drzwiami i stopniami — nawet kilka centymetrów różnicy może ułatwić docinki i codzienne korzystanie z tarasu. Kwadratowe płyty 90 × 90 cm tworzą niemal jednolitą powierzchnię, a prostokątne 60 × 30 cm pozwalają uzyskać rytmiczny wzór. Na solidną nawierzchnię sprawdzi się gres o grubości 3 cm, dostępny m.in. w jasnej bieli, antracycie i ciepłym piaskowym odcieniu. Dobrze znosi wilgoć, słońce i zmiany temperatury.

Naturalniejszy efekt zapewni szary granit płomieniowany 60 × 60 cm o grubości 1,5 cm. Ma wyczuwalną, antypoślizgową i mrozoodporną fakturę, a subtelne różnice w uziarnieniu podkreślają naturalny wygląd kamienia. Na taras, ścieżkę lub strefę wejściową można wybrać betonową płytę MEDIO Steel 60 × 30 × 6 cm z mikrofazą łagodzącą rysunek fug. Przy prawidłowej podbudowie nadaje się również na podjazd dla aut do 3,5 t. Paleta zawiera 54 sztuki, czyli około 9,72 m² nawierzchni, dlatego warto doliczyć zapas na docinki. Kolor płyt dobieram do elewacji, mebli i zieleni: jasne rozświetlają taras, stalowe szarości pasują do drewna i grafitu, a piaskowe tony ocieplają aranżację.

Oto najważniejsze informacje o opisanych płytach:

• Gres: grubość 3 cm, dostępny w bieli, antracycie i piaskowym odcieniu.
• Granit płomieniowany: format 60 × 60 cm, grubość 1,5 cm, faktura antypoślizgowa i mrozoodporna.
• Płyta MEDIO Steel: format 60 × 30 × 6 cm, paleta 54 sztuk, czyli około 9,72 m² nawierzchni.

Okrągły placyk wypoczynkowy

Okrągły placyk z drobnej kostki brukowej tworzy kameralną strefę relaksu i stanowi alternatywę dla klasycznego tarasu. Beżowa lub brązowa kostka ułożona w rozchodzące się od środka okręgi nada kompozycji łagodny, niemal medytacyjny charakter. Średnicę dopasuj do wyposażenia: na małym placyku ustawisz 2–4 krzesła i stolik, a większy pomieści stół z parasolem, hamak lub ognisko.

Okrągły placyk może stać się ulubionym zakątkiem ogrodu — miejscem spotkań, odpoczynku i spokojnych wieczorów. Otocz go roślinami, by harmonijnie wpisał się w zielone otoczenie.

Aby placyk był trwały, przygotuj równą, solidną podbudowę i zamontuj obrzeże, które utrzyma kostkę na miejscu. Okrąg dobrze komponuje się z trawnikiem, rabatami i bujną zielenią; w dużym ogrodzie może też stanowić centralny punkt połączony z domem krętą ścieżką. Drobny bruk ułatwia układanie łuków, a dwa zbliżone kolory subtelnie podkreślą kolejne kręgi. Donice lub dyskretne oświetlenie sprawią, że miejsce będzie zachęcać do odpoczynku także wieczorem.

Nawierzchnia łącząca podjazd z miejscem postojowym

Podjazd i miejsce postojowe planuję jako jedną strefę, aby wygodnie wjeżdżać, parkować i dojść do domu. Najpierw sprawdzam położenie garażu i bramy, szerokość wjazdu, przestrzeń potrzebną do wysiadania oraz tor manewrowania. Przy dodatkowym stanowisku łączę je z podjazdem wygodnym pasem przejazdu. Obok wyznaczam czytelne dojście do drzwi, które nie krzyżuje się z ruchem samochodów. Układ dopasowuję do działki, domu i ogrodowych stref — od wejściowej po wypoczynkową.

Nie zawsze wykładam kostką całą dużą powierzchnię. Przy podjeździe lub postoju rozważam kostkę ażurową, która przepuszcza deszczówkę i ogranicza efekt rozległej, twardej płaszczyzny. Z kolei tam, gdzie potrzebny jest gładki przejazd i równe podparcie, wybieram nawierzchnię litą oraz kostkę o parametrach dostosowanych do obciążenia samochodem. Betonowa kostka znosi mróz i codzienne użytkowanie, a różnorodność kształtów, faktur i kolorów ułatwia dopasowanie jej do elewacji. Różne formaty lub odcienie mogą też subtelnie oddzielić podjazd od miejsca postojowego. Dlatego układ planuję przed rozpoczęciem prac — zmiany w gotowym ogrodzie bywają kosztowne i kłopotliwe.

Przepuszczalna nawierzchnia lub strefa ażurowa

Przepuszczalną nawierzchnię lub strefę ażurową wybieram, gdy chcę połączyć wygodny podjazd z lepszym zagospodarowaniem deszczówki. Woda przez otwory, szerokie spoiny lub szczeliny między płytami przenika do podbudowy i gruntu, ograniczając spływ do kanalizacji, kałuże oraz ryzyko podtopień. Wilgotniejsza gleba sprzyja roślinom, a ponadto może obniżać temperaturę otoczenia w upalne dni. Ażurowe pola wypełniam trawą lub kruszywem; ciekawą alternatywą jest układ „step by step”, w którym płyty rozstawiam mniej więcej na długość kroku. Więcej informacji znajdziesz w tym miejscu. Mogę wybrać klasyczne płyty, na przykład o wymiarach 45 × 30 × 8 cm, albo nowoczesne systemy: płyta Tech Retencja+ 60 × 40 cm zapewnia do 51,25% powierzchni biologicznie czynnej, a kostka Eqol o boku 20 cm — około 28,75%. Przed zakupem sprawdzam parametry produktu i lokalne wymagania, ponieważ udział PBC zależy od projektu, sposobu ułożenia i warunków gruntowych.

Przy wyborze i wykonaniu przepuszczalnej nawierzchni zwracam uwagę na kilka ważnych kwestii:

• dobór płyt lub kostki do planowanego sposobu użytkowania,
• wybór wypełnienia ażurowych otworów, na przykład trawy, grysu lub żwiru,
• sprawdzenie udziału powierzchni biologicznie czynnej oraz lokalnych wymagań,
• dopasowanie układu elementów do wyglądu i funkcji podjazdu.

Odpowiednia podbudowa musi być zarazem nośna i przepuszczalna — ażurowe płyty nie zastąpią stabilnej konstrukcji. Otwory na podjeździe wypełniam najczęściej płukanym grysem granitowym lub żwirem o frakcji 8–16 mm. Na 1 m² potrzeba orientacyjnie 40–60 kg kruszywa, dlatego zamawiam dodatkowe 10–15% na późniejsze uzupełnienia. Piasek stosuję głównie do warstwy wyrównującej, natomiast krawędzie zabezpieczam obrzeżem lub krawężnikiem, by płyty i kamień nie przesuwały się na boki. Mogę też połączyć pasy kruszywa pod kołami z trawą pośrodku albo zestawić elementy ażurowe z pełnymi płytami. Takie rozwiązania łączą funkcjonalność z estetyką, zatrzymują więcej wody na działce i mogą ułatwić spełnienie wymogów dotyczących powierzchni biologicznie czynnej.

Ścieżka przy rabacie, oddzielona obrzeżem

Przy rabacie oddzielam ścieżkę obrzeżem, żeby kostka, żwir lub grys nie mieszały się z ziemią, a kora nie rozsypywała się na przejście. Dzięki temu łatwiej koszę, pielę i uzupełniam ściółkę. Na prostych odcinkach wybieram betonową kostkę albo obrzeże szerokie na 6–8 cm, długie na około 1 m i wysokie na 20–30 cm. Kliknij w ten link i dowiedz się więcej. Jeśli korzystam z robota koszącego, robię pas z kostki o szerokości co najmniej 10–12 cm; niektóre modele wymagają 14 cm, a większe — 16–20 cm. Z kolei do swobodnych łuków pasuje lekkie, elastyczne obrzeże, takie jak EKO-BORD, mocowane szpilkami. Łatwo dopasować je do kształtu rabaty, ale przy podjeździe lub mocno obciążonej nawierzchni wybieram stabilniejszy beton.

Przy ścieżce żwirowej usuwam zwykle 10–15 cm ziemi, a następnie wyrównuję i zagęszczam podłoże. Rozkładam agrowłókninę o gramaturze co najmniej 90–100 g/m², zachowując zakładki szerokości 10–20 cm. Ogranicza ona chwasty i zapobiega mieszaniu się żwiru z gruntem. Następnie rozsypuję równą warstwę kruszywa i zabezpieczam jej krawędzie obrzeżem. Pod płyty lub kostkę dodaję na włókninę podsypkę z piasku albo drobnego żwiru. Kamienne i betonowe krawędzie są trwalsze niż drewniane lub plastikowe, a dopasowanie ich koloru do podjazdu i tarasu spaja aranżację. Kluczowe pozostaje jednak solidne osadzenie: na luźnym podłożu lub przy niedokładnym montażu nawet najlepszy materiał nie utrzyma równej linii.

Podjazd — oświetlenie krawędzi lub punkty świetlne

Warstwowe oświetlenie podjazdu planuję tak: niskie słupki LED o wysokości 40–80 cm, rozmieszczone orientacyjnie co 2,5–4 m, wyznaczają trasę, a mocniejsze oprawy doświetlają wjazd, garaż i zakręty. Na dłuższym dojeździe sprawdzają się latarnie o wysokości 1,2–2 m. Reflektory kieruję w dół, by nie oślepiały kierowcy. Dla dyskretnego efektu wybieram punkty najazdowe lub liniową listwę LED wzdłuż kostki; taka linia prowadzi wzrok, ale nie zastępuje światła z góry. Rozstaw opraw dostosowuję do ich mocy i kąta świecenia, szerokości podjazdu oraz przeszkód, takich jak drzewa. Przy spadkach i zakrętach dodaję światło, by ułatwić orientację.

Przed zakupem sprawdzam, czy producent dopuszcza oprawę do montażu na trasie kół — masywny wygląd nie gwarantuje odporności na przejazd samochodu. Wpusty najazdowe powinny mieć odpowiednią szczelność, często IP67 lub IP68, a także prawidłowe osadzenie i odpływ wody zgodnie z instrukcją. Ciepłe światło 2700–3000 K tworzy spokojny efekt, natomiast neutralne 4000 K ułatwia dostrzeżenie krawędzi. Czujniki zmierzchu i ruchu ograniczają zbędne świecenie. Instalację planuję przed układaniem kostki, przygotowując przepusty i peszle, a podłączenie do sieci zlecam elektrykowi z uprawnieniami. Inne ciekawe informacje na ten temat znajdziesz pod tym linkiem. Brukarz może przygotować nawierzchnię, ale nie powinien wykonywać instalacji elektrycznej.

Źródła:

1. https://polbruk.pl/pl/inspiracje/a1950~polbrukarticle
2. https://polbruk.pl/download/cenniki_katalogi/cennik/Katalog_Polbruk_2026.pdf
3. https://polbruk.pl/download/ulotki_produktowe_i_informacyjne/retencja/RETENCJA_9.06.2026.pdf
4. https://polbruk.pl/pl/inspiracje/a1965~polbrukarticle
5. https://polbruk.pl/download/broszury_poradniki/poradnik_brukarski/Poradnik%20brukarski_2024.pdf
6. https://polbruk.pl/pl/inspiracje/a1981~polbrukarticle
7. https://www.drogbruk.pl/wp-content/uploads/2025/03/Poradnik-brukarski-DROGBRUK-1.pdf
8. https://polbruk.pl/pl/inspiracje/a1993~polbrukarticle
9. https://polbruk.pl/pl/inspiracje/a1992~polbrukarticle
10. https://polbruk.pl/pl/aktualnosci/n1605~polbruknews